Како да направите помфрит

На 163 км од Софија, според „Гугл“, постои мало село кое изминативе години било познато како „село веднаш под познатото Добарско – оној со црква од 16 век со Исус Христос во ракета“. Денес, Горно Драглиште е познато како село на радосните баби кои го поздравуваат секој посетител како долго изгубен пријател. Тие се како постојана пролет на хумор и добро расположение; никогаш не можете да бидете уморни или депресивни околу нив. Ако ви се случи да ја посетите куќичката на Дешка која се наоѓа веднаш на сврти – верувајте или не – кон селото Добарско, многу е веројатно дека хуморот ќе пристигне наскоро во лицето на баба Лена и баба Јана. Облечени во шарени локални носии, изгледа дека се чувствуваат подеднакво удобно на +30 и -5° C. Имајте на ум дека костумите се направени од волна. Бабите им помагаат на домаќинот Дешка со јадења, но најчесто тие се претставуваат како „локални аниматори“ кои ги забавуваат посетителите. И забавувај се што прават! Ако ви се случи да поминете покрај тоа, добредојдени сте да останете. Веселите дами ќе ви готват најдобриот домашен оброк досега, со вкусни 100% локални производи. Тие ќе пеат разиграни песни за вас и ќе кажат сочни шеги за вас. Една од нив покажува како да направам помфрит во село-стип, но јас не ќе го расипам, мора да го слушнете сами. Тогаш ќе ве облечат во една од нивните разнобојни носии, ќе стават корпи на главата и ќе ве земат со рака надвор, во дворот, за да танцуваат хоро. И ова ќе трае сè додека можете да управувате. Имате го вашиот предизвик!

Да се потсетеме на разновидната сместувачка и гастрономска понуда на општина Петрич

Хотел Момата во с.Коларово нуди пријатен и релаксиран престој во беласичкото еко опкружување. Рурален туризам, но нови и модерни соби. Вкусивме традиционална бугарска кујна. На наше изненадување имаше настап на бугарска етно група, која го зголеми расположението, а кога музиката, храната, друштвото е погодено доаѓа до оро.

 

Иако во село Коларово има само 700-800 куќи овде можат да се видат разновидни угостителски понуди. Амбиентот во ресторанчето и ручекот кај Стефан во селото, ни даде едно опуштено чувство како да сме на гости кај некоја селска фамилија. Ручекот беше исто како да го готвеле нашите баби. Се е познато и обично, но совршено вкусно и природно.Најголем успех во задоволување на барањата на туристите е кога газдите на ресторанот се директно вклучени во приготвувањето на храната и се трудат најдобро да не услужат

 

Иако при посетата на Огражден видовме дека селата се напуштени од младите и е потребно многу време и пат за да допатуваме, сепак и во вакви запоставени планински краеви има етно ресторани, што е за пофалба. Овде вкусивме традиционална кујна со многу богата понуда: сезонска салата, гравче, ѓувеч, баница…..етно амбиент, етно храна.

 

Вечерата во Рукие Изирова во село Јаворница, нудеше изненадувачко шаренило на локални гастрономски специјалитети. 70-годишната вредна домаќинка не се штедеше да ни ги открие тајните на нивното кулинарско мајстортво. Ја дегустиравме нејзината кујна за која има добиено многу дипломи. Музиката и орото ја збогатија прекрасната вечера кај Рукие Изирова.

 

Последниот ден имавме завршен ручек кај Јанкиш во с.Самуилово. Не пречекаа во традиционална носија и цреши. Најголем впечаток ми оставија црешите, кои овде во големи плантажи се застапена во општина Петрич. Домашниот колач со банана и слатко од смокви беше одличен десерт пред нашето заминување во Македонија. Поздрав до сите. Продолжуваме ……

Да се биде римјанин

Професорката Мери Биард од универзитетот во Кембриџ, светски познат експерт за антички Рим, има напишано неколку обемни книги и снимено неколку долги серии за тоа што значи да се биде Римјанин. Решивме да преминеме на главното и да дознаеме повеќе за ова со посета на патеката во македонските делови на планината Беласица која ги поврзува селата Габрово и Банско

 

По патеката може да се оди во двете насоки, но ние решивме да тргнеме од римските бањи во селото Банско. Банско е главно познато по висококвалитетни минерални води кои сега се користат повеќе од пензионерите кои доаѓаат преку некоја национална шема за здравствена заштита. Она што е важно е дека истите тие минерални води очигледно ги привлекле и Римјаните пред многу векови па се населиле и изградиле огромен бањски комплекс. Комплекс кон ние денес со задоволство го користиме.

Информативната табла поставена на влезот ни кажа за улогата на бањите во секојдневниот живот на Римската империја – за чистење, да, но и за комуникација, озборувања и политика. Патеката се изви над бањата Банско и нѐ одведе до прекрасните шуми на Беласица каде наидовме на втората информативна табла на која се напишани податоци за најинтересните жители на планината, како што се дивиот вепар, саламандерот и клукајдрвецот со бел грб.

 

Третата информативна табла содржеше податоци за даровите кои природата ги дава уште од времето на Римската империја а најверојатно дури и порано. Посебен осврт им се дава на јаткастите плодови, шумското овошје и што друго ако не, цезаровата печурка. Одејќи понатаму низ шумата добивме информации за најинтересните и највеличествени примероци од растителниот свет – и дрвја и цвеќиња.

 

На крајот ја откривме „најчуваната тајна на Беласица“ како што напиша нашиот римски водич Маркус Популус  – прекрасните водопади што се кријат во длабочините на планината и се откриваат само за оние истрајните.

 

Откако научивме што било највредно за Римјаните, го завршивме нашето патување со вистинска римска гозба на зелениот тревник на семејството Костадинови во Габрово. Погодете што направивме следно? Се разбира, ја испочитувавме одличната римска традиција за одморање после оброк за крвта да може да се насочи од мозокот кон варењето.

Нема на што, проф. Биард!